Rezerpina to związek chemiczny zaliczany do grona alkaloidów pochodzenia naturalnego. Można wyizolować ją w największych ilościach z rauwolfii żmijowej, rośliny dziko rosnącej głównie w pobliżu Himalajów. Od setek lat znajduje zastosowanie w medycynie alternatywnej, choć podczas stosowania tego związku jako lek należy zachować szczególną ostrożność.
Rezerpina – charakterystyka
Rezerpina jest organicznym związkiem chemicznym o wzorze sumarycznym C33H40N2O9 i masie molowej 608,68 g/mol. Pełna, profesjonalna jego nazwa brzmi: ester metylorezerpinowy kwasu 3,4,5- trimetoksybenzowego. To główny zasadowy związek zawierający azot występujący w Rauwolfii żmijastej (łac. Rauvolfia serpentina). To roślina pochodząca z Azji o właściwościach silnie uspokajających i hipotensyjnych. Związek ten spotkać można w niektórych lekach, jednak powinny być one stosowane zawsze po konsultacji z lekarzem. Rezerpina po raz pierwszy pojawiła się na rynku farmaceutycznym już w 1955 roku w Stanach Zjednoczonych, a wprowadzona została przez firmę Lannett.
Rezerpina bez większych problemów wchłania się z przewodu pokarmowego, jednak działa dość wolno (potrzebuje więcej czasu, aby wywołać pożądane rezultaty). Ma tendencję do gromadzenia się w tkankach bogatych w lipidy. Równie łatwo przenika do ośrodkowego układu nerwowego.
Rezerpina – działanie
Rezerpina wiele lat temu była powszechnie dodawana do leków psychotycznych, wykorzystywanych np. w terapii farmakologicznej schizofrenii, a także do leków przeciwnadciśnieniowych. Współcześnie jednak stosuje się ją niemal wyłącznie w lekach SPC (Single-pil combination) i stosuje coraz rzadziej ze względu na wysoki profil działań niepożądanych. Są nimi:
- uczucie przewlekłego zmęczenia;
- senność;
- brak energii do działania;
- wymioty;
- biegunki;
- zaburzenia potencji;
- depresja;
- zaburzenia koncentracji i odbioru bodźców zewnętrznych;
- nasilenie dolegliwości związanych z chorobą wrzodową.
Rezerpina zmniejsza zdolności gromadzenia katecholamin w synapsach (blokowanie pompy protonowej), a także długotrwale obniża ciśnienie tętnicze krwi. Wskazaniem do jej stosowania jest aktualnie głównie nadciśnienie tętnicze. Jaki jest jednak mechanizm działania tego leku? Uniemożliwia on właściwe działanie przekaźników w mózgowiu i nerwach obwodowych, znosząc przekaźnictwo nerwowe w układzie współczulnym. To w konsekwencji prowadzi do rozszerzenia naczyń krwionośnych i obniżenia ciśnienia krwi. Co się z tym wiąże, wykazuje działanie uspokajające (niekiedy aż za bardzo, prowadząc do apatii). Ciekawostką jest, że w Polsce pozostał obecnie już wyłącznie 1 preparat zawierający rezerpinę – Normatens. Jest on dostępny na receptę.
Rezerpina – przeciwwskazania
Przeciwwskazania do stosowania rezerpiny są następujące:
- ciąża i okres karmienia piersią;
- spadek stężenia potasu w osoczu;
- zapalenia okrężnicy, żołądka i jelit;
- astma oskrzelowa;
- depresja;
- padaczka.
W razie wątpliwości zawsze należy skonsultować się z lekarzem. Przedawkowanie leku lub zastosowanie go przy przeciwwskazaniach może mieć bardzo poważne konsekwencje, od zaburzeń neurologicznych, aż do utraty przytomności i śpiączki.
![](https://www.spirulina.pl/wp-content/uploads/2021/04/polecane.jpg)
![](https://www.spirulina.pl/wp-content/uploads/2020/10/spirulina-tabletki-bioalgi.jpg)
Spirulina posiada w pełni naturalne witaminy i minerały o wysokim stężeniu. W jej skład wchodzą m.in.: biotyna, beta-karoten, kwas foliowy, tiamina, niacyna, witamina D, E i inne witaminy oraz białko i błonnik. To też źródło cynku, magnezu, wapnia, żelaza
Zobacz tutaj ...
![](https://www.spirulina.pl/wp-content/uploads/2020/11/spirulina-w-proszku-bioalgi.jpg)
Spirulina w proszku to słodkowodna alga, zawierająca duże stężenie witamin, minerałów i innych, ważnych składników odżywczych. Wysoką jakość uzyskano dzięki odpowiednim warunkom klimatycznym, przestrzeganiu restrykcyjnych norm podczas hodowli i …
Zobacz tutaj ...
Bibliografia
- Widecka K., Leki a-adrenolityczne i działające centralnie, Nadciśnienie Tętnicze, 2007.
- Herman Z., Kostowski W., Farmakologia – podstawy farmakoterapii, tom 1 i 2, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2004.
- Ożarowski A., Jaroniewski W., Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie. IWZZ Warszawa, 1987.
Zostaw komentarz